Ég var minntur á það núna í vikunni hversu mikilvægt það er að við vitum hvaðan við komum, að við þekkjum söguna sem mótaði okkur sem samfélag. Hvaða atriði eða þættir það voru sem höfðu áhrif á það að við erum hér ennþá og hvaða atriði gera okkur að því sem við erum og stöndum fyrir. Ég er búinn að hugsa mikið um þetta frá því að góðvinkona mín, Soffía Vagnsdóttir, kom að máli við mig um þessi mál. Menning er nefnilega flókið fyrirbæri að skilgreina og það er svo mismunandi hvað það er sem við skilgreinum sem menningu. Í mínum hug er menning eitthvað sem umlykur okkur öll, snertir alla kima samfélagsins, hefur mótað okkur, skoðanir okkar, líf okkar og forfeðra okkar. Menning er einskonar suðupottur alls kyns listgreina, skoðana, tónlistar, hugmynda, matar, áhugamála, bókmennta, samskipta og svo má lengi telja. Við erum öll hluti af menningunni og erum öll jafn dugleg að deila henni, móta hana, skilgreina hana og fanga hvert á okkar einstaka máta. Þetta hljómar kannski háfleygt í eyrum margra en þannig hugsa ég þetta. Menning á því í raun alltaf við, í öllum aðstæðum og hægt að tengja hana við allt sem við gerum og upplifum.

​

Mér finnst mjög mikilvægt að við öll, íbúar Bolungarvíkur, ræðum menningu sem eina af grunnstoðum samfélagsins í aðdraganda komandi kosninga. Menningin er okkur öllum svo mikilvæg þótt við gerum okkur fæst grein fyrir því. Við búum í samfélagi þar sem ríkir svo mikil menning, allir eru á fullu í sínum verkefnum í amstri dagsins og fæst vitum við hvað jafnvel nágranni okkar gerir sér til dægrastyttingar. Við erum farin að einblína allt of mikið á einstaklingshyggjuna, á það hvað mér finnst og hvað ég vil í stað þess að setja meiri fókus á hvað við þurfum sem samfélag eða hvað væri best fyrir Bolungarvík. Hvaða þróun viljum við sjá til þess að við myndum meiri samkennd eða samhug í þessu samfélagi? Hvernig eflum við nágrannann á sama tíma og maður eflir sjálfan sig? Hvernig á ég að sinna mínu áhugamáli í svona fámennu samfélagi? Ég held að bæði verkefnið sem ég er að leggja til að þið hugsið og lausnirnar liggi allar í menningunni. Í amstri dagsins eigum við það nefnilega öll til að gleyma okkur við það að slaka á eftir erfiða vinnudaga og vilja kúpla út og skipta í lægri gír. Við höfum gefið okkur minni tíma til þess að hittast, ræða saman og þar af leiðandi framkvæmum við minna af verkefnum sem hægt væri að nota forskeytið sam- fyrir framan.

​

Mig langar að snúa þessari þróun við. Mig langar að efla félagsauðinn, efla samskiptin, auka samhuginn, meira samstarf og samvinnu. Mig langar að gera Bolungarvík að betri stað til þess að búa á. Mig langar til að búa í samheldnu samfélagi þar sem við horfum frekar á kosti nágrannans heldur en galla hans. Ég tel að lausnirnar liggi allar í menningunni. Hún mótar okkur og við mótum hana. Við þurfum að halda betur utan um menninguna okkar, kynna hana fyrir nýjum íbúum og muna að opna dyr í stað þess að loka þeim. Þetta er ein af mörgum ástæðum þess að ég býð mig fram til bæjarstjórnar í Bolungarvík.

​

- Magnús Ingi Jónsson, forseti bæjarstjórnar Bolungarvíkur.

​

​

Ég læt fylgja með ljóð eftir Hjört Gíslason, sem birtist í tímaritinu HEIMA í Bolungarvík í janúar árið 1953. Það fangar svolítið ímyndina sem ég hef af hinum rómantíska bolvíska menningararfi.

​

Heyrið ógnaröldur falla

eftir Þjóðólfsgjánni kalla,

skaðvæn skriðuföll.

​

Heyrið Óshlíð undir taka

Ernir hrinda gný til baka,

Titra fögur fjöll.

​

Sjáið æður leggja að landi,

Lambærnar á Grundasandi

Skynja vestfirskt vor.

​

Sjáið fisk í fjöru liggja

fanggæsluna kossa þiggja

manns með þrek og þor.

​

Munið trausta Traðarsillu

Tunguhorn og Breiðuhillu,

Eins um alla tíð.

​

Þuríði og Vatnsnesveldi

Völustein í röggvarfeldi,

Malir, Meirihlíð.

​

Geymið helga móðurminning,

Metið holla bernskukynning,

Jafnt í hreysi og höll.

​

Meðan kirkjuklukkur hljóma,

klerkar boða oss helga dóma

Víkin á oss öll.

​

Þegar brim að Sandi svellur,

sorgartjaldið myrka fellur,

gangið heim á Hól

​

Guðshús opið ykkar bíður,

óttinn burt úr hjarta líður,

lífsins ljómar sól.